Hoera, ik schrijf !

Al jaren eigenlijk, maar dankzij de publicaties van mijn stukjes in diverse tijdschriften word ik steeds meer gemotiveerd. Ik ben erg gedreven, maar nog steeds zie ik het als een hobby, zoals nog één miljoen Nederlanders momenteel. Het is heerlijk om je emoties en dagelijkse belevenissen in woorden om te zetten. Nog leuker is het om fictie te maken, gewoon je fantasie op de loop laten en even uit de werkelijkheid te stappen.

Dus ik schrijf...

’s Morgens overleef ik eerst de hectische momenten van de timeplanning van een gezin. Douchen, de kinderen uit bed, ontbijten, tanden poetsen en aankleden, de bedden luchten, ramen openzetten, drinkbekers vullen, fruit maken, kapsels fatsoeneren, kinderen naar school brengen. Onderweg van te voren verzinnen wat we vanavond nu weer moeten eten. Aansluitend de boodschappen doen.

En ik schrijf...

De huishoudelijke taken vloeien  als last door mijn hoofd.  De boodschappen worden in de (koel)kast gesmeten, de was wordt gesorteerd en in de machine (Godzijdank voor de techniek) gestopt, de stapel strijkgoed van twee dagen geleden werk ik weg. Ik pak de Glorix en vul een emmertje sop om de toilet te poetsen, die de afgelopen dagen vreselijk is misbruikt.  Eigenlijk moeten de ramen gezeemd worden, maar gelukkig regent het. Dat is dus voor de volgende keer, net zoals de tuin doen, die rijk gevuld is met verdorde herfstbladeren. Nog snel de was in de droger, de bedden opmaken en de ramen sluiten. Het is tijd. Twintig groep3-leerlingen, inclusief onze zoon, verwachten me over tien minuten op de basisschool om hen te begeleiden tijdens de computerles.

En ik schrijf...

Eenmaal thuis maak ik een afspraak bij de tandarts voor de halfjaarlijkse controle bij de kinderen. Drie kwartier voordat ik de kinderen weer op ga halen, vlieg ik met een stofdoek en de stofzuiger door de woonkamer. Het regent nog steeds, onder protest (bang voor regenplassen) neem ik toch de hond mee naar school. Twee vliegen in één klap. Daarna snel lunchen. De boterhammen worden naar binnen geschoven, de tafel afgeruimd, de zwemtas gepakt en we haasten ons weer terug naar school. De schoolbus wacht al. Als hulpmoeder ga ik mee, om te zorgen dat  29 kinderen in het gareel blijven en niet het zwembad onveilig maken,inclusief elkaar.

En ik schrijf...

Bij thuiskomst de wassen wisselen, de gedroogde handdoeken opruimen. Even telebankieren tussendoor.  De school is over vijf minuten uit. Wederom terug, en met de kinderen weer naar huis. De thee wordt gezet, wat lekkers gesnoept, en we praten even gezellig na over school en de dingen die gebeurd zijn.

En ik schrijf...

De aardappelen schillen, boontjes schoonmaken, gehaktballetjes draaien en het eten is ver klaar. Toch maar even nog wat strijken, de kinderen mogen even televisie kijken. Dan dochterlief  naar Streetdance brengen, nog even strijken tussendoor en dan moet ze weer worden opgehaald. Even later dampen de aardappelen op tafel en eten we met zijn vieren. De vaatwasser (gewéldig apparaat) wordt ingeruimd. Manlief laat het bad alvast vollopen en een paar minuten later spetteren de kinderen vrolijk in het schuim. Koffie en thee zetten, wat lekkers erbij. Het huiswerk verschijnt op tafel en rekensommen en dictee worden fanatiek met de kinderen  geoefend. Daarna met ze naar boven, tanden poetsen, boekjes lezen en slapen. Speelgoed en huiswerk moet nog even worden opgeruimd. Even met mijn moeder bellen over het programma voor morgen, als ze de kinderen opvangt, als ik ga werken.